Akcja (jeśli w ogóle można o niej mówić) ostatniej części tryptyku toczy się znowu w Gzowie. Głównym tematem filmu są wzajemne relacje Kondratiuka i jego żony, znanej aktorki Igi Cembrzyńskiej. Łączy ich nie tylko małżeństwo, ale i wspólna miłość do sztuki. W autoironicznym, często humorystycznym tonie reżyser ukazuje słabość do znacznie młodszych od siebie kobiet; przywołuje wspomnienia z dzieciństwa spędzonego na Syberii; przejmująco mówi o niemal mistycznej więzi, łączącej dwoje ludzi.
Farba (1997)
Tytułowa bohaterka filmu (jej pseudonim bierze się stąd, że co jakiś czas farbuje włosy na inny kolor) to przedstawicielka tej części współczesnej młodzieży, której psychika jest urabiana przez kolorowe pisma, wydawane w Polsce głównie przez zachodnie koncerny. Styl życia Farby bezrefleksyjnie naśladuje fikcyjny świat, kreowany przez pstrokate tygodniki dla nastolatków. Zero przesądów i zero zobowiązań, łatwe pieniądze i łatwy seks. Farba ani się nie uczy, ani nie pracuje.
Krok (1997)
Polskie służby specjalne dowiadują się sobie tylko wiadomymi sposobami, że w sztabie NATO w Brukseli słyszy się głosy niezadowolenia co do kroku defiladowego naszych wojsk. Wobec starań o rychłe przyjęcie naszego kraju do paktu, sprawa nabiera wyjątkowego znaczenia.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


